迹登海内名山遍，身向天涯绝塞穷。
种菜便判迁客老，看花敢望故人同？
玉关生入承优诏，讲幄遥思更竭忠。
我昔翰林曾著论，对君悲喜叙愚蒙。

tí hóng zhì cún yóu lì tú tú shí lìu fú mò xué pǔ zhǒng méi èr shì qí zài yī lí shí shì yě
jī dēng hǎi nèi míng shān biàn，
shēn xiàng tiān yá jué sāi qióng。
zhǒng cài biàn pàn qiān kè lǎo，
kàn huā gǎn wàng gù rén tóng ？
yù guān shēng rù chéng yōu zhào，
jiǎng wò yáo sī gèng jié zhōng。
wǒ xī hàn lín céng zhù lùn，
dùi jūn bēi xǐ xù yú méng。