《崇沙宋子犹，端士也；为闽帅所窘。既出厄，诗以慰之》

chóng shā sòng zǐ yóu，duān shì yě ； wèi mǐn shuài suǒ jiǒng。jì chū è，shī yǐ wèi zhī
bīng shēng shúi qiǎn xiàng jiāng bīn，
láng jí qiáo sū jí yǐn lún。
kě shì fēng chén mí wù sè ？
dào lái tiān dì shī yáng chūn。
záo huài luàn hòu wú quán jì，
piāo wǎ shāng yú yì chuàng shén ！
zhuǎn jué táo yuán fēi shì wài，
yú láng yóu jiàn mì qín rén。